Öfkeliyim; bu kadar haksızlığa ugramişken sessiz kalanlara, ekmeğiyle birlikte emeğinin onurunun çalınmasına seyirci kalanlara, emek hırsızlarına olduğumdan çok daha fazla öfkeliyim.
Neyi bekliyoruz biri soylesin bana?   Biz sahip çikmazsak emeğimize kim verecek hakkımızı söyleyin? 
İktidar mı? Sanmam. Hakkımızı vermemek için bir gecede alelacele çıkardığı  KHK ile taşeronun % 10  una belki ancak, balon kadro demişti.
Siyasi partiler? Hayır onlar da değil. İçlerinde hakkın yanında olan kişisel çaba gösteren siyasileri bir tarafa koyarak söylüyorum, hayır onlar da siyasi prim peşindeler. 
Sendikalar? Değil... Kimi oturmuş masada satmış işçiyi, kimi masada sattığı işçinin karşılığında  güç satın almış olan sendikanın karşısında yok olmamak için üye çoğaltma derdine düşmüş ne şiş yansın ne kebap kafasında, kimi de zaten istese de bir güce sahip olacak kadar yaygın değil. Zaten öyle olmasa ' durun bekleyin, bakalım' demek yerine bugün, tam da şimdi lazimken işçiyle omuz omuza yanyana sahada meydanlarda mücadele ederdi sendika dediğin değil mi?
Ne dedik:
İktidar- çizdik üstünü
Siyasi partiler- çizdik üstünü
Sendikalar- çizdik üstünü
İŞÇİ- bir bu var elde. Olsun varsın zaten asıl güç burada.
İşçi üretendir, emeğin sahibidir, tam da bu yüzden güçlüdür. Farkına varmalıyız artık; bı durursak üretim durur, ülkenin ekonomisi durur. Biz konuşursak herkes susar. Biz emeğin alinterinin sahibiyiz. Her birimiz bu ülkenin can damarı olan kurumlarının emekçi isçileriyiz. Vatandaşın eline ulaşan mektupta, yaktığı lambada, içtiği suda, yolculuk ettiği trende uçakta vapurda, sosyal tesislerde aldığı sağlık hizmetinde, arabasını sürdüğü otobanda, tüm belediye hizmetlerinde, daha sayamadığım bir sürü yaşamsal alanda bizim alinterimiz var. Devletin bir işçi kadrosu var ise o da bize anacsutu gibi helal haktır. Dikkat edin devletin kadrosu dedim hükümetin değil. Devlet bakidir, hükümetler gelir geçer. Yaptığı haksızlıkların bedelini de er geç öder. Onlar değildir bu memleketin sahibi; memleketin sahibi halktir, işçidir. İşçinin kaderini belirleme hakkı işçidedir, hükümetlerin keyfiyetinde değil.  Siyasi oyunlara kurban edilecek bir şey değildir emeğimiz ve ekmeğimiz. Bunu hatırlatacak gücünü birleştirerek harekete geçecek olan işçi sınıfıdır ve neredeyse geç kalmıştır. 
Söylemek kadar kolay değil elbette. Öncelikle şu ölü toprağını bir silkeleyip atmak gerek. Zift gibi üzerimize yapışıp kalan şu kolaycılığı kazımak gerek. 'Bana versinler de hakkımı gerisini boşver' bencilliğine,  bireysel çıkarı için ayrışmayı kabullenme hainliğine düşmemek gerek. 'Birileri uğraşıyor nasilsa ben riske girmeyeyim yanarsa onlar yansın yok başarirlarsa zaten faydalanırım' ahlaksız kafasını kesip atmak lazım. 
Daha bir kaç ay önce Tekirdağ'da ki 90 cam işçisinin haksız olarak işten çıkarılmasına karşı tüm cam işçilerinin halkın da desteğini alarak patronlara ve sessiz kalan sendikaya karşı direnişe geçmeleri akabinde sendikanın isteyerek veya değil işçilerin eylemine katılmak zorunda kalmasi ve bu karalı mücadele sonunda işlerine geri dönmeyi basaran onurlu işçi kardeşlerimiz bize gücümüzü hatırlattılar yeniden. Keza hak ettikleti ücreti alana kadar grev yapacaklarını açıklayan o binlerce metal işçisi kardeşimiz de aynı gücün, işçi sınıfının bir parçasıdır ve kararlı duruşları ile istediklerini almışlardır. 
Bu halkın işçi sınıfı çok defa kenetlenerek, birleşerek bir nevi Voltran oluşturmuş aynı safta emek hırsızlığına karşı mücadele etmiş, destanlar yazmıştır.  Bir parçası olmaktan gurur duyduğum işçi sınıfına ihanet etmemek adına, çocuklarımıza  bir ekmek ve emek mücadelesinin madalyasını bırakmak adına yani onurlu insan olabilmek adına kolaycıliğı reddedip bu hak mücadelesinin bir ucundan tutmak yakışır bizlere.
Bir kaç ateş böceği sinir bozucu sesten öte bir şey değildir belki ama binlercesi gelirse biraraya geceyi aydınlatır; vesselam...